ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΠΑΙΠΕΤΗ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
Βασική προϋπόθεση για τη λειτουργία οποιασδήποτε οργάνωσης στη χώρα μας είναι η συγκρότηση και λειτουργία της να είναι απόλυτα συμβατές με την κείμενη νομοθεσία και κάθε συμφωνία ή σύμβαση που συνάπτει με τα μέλη της ή τυχόν τρίτους μη σύμφωνη με τον νόμο είναι άκυρη.
Δεδομένου δε ότι σε διαφορετικές χώρες μπορεί να ισχύουν διαφορετικά συστήματα Δικαίου, είναι δυνατόν η ίδια συμφωνία ή σύμβαση να είναι έγκυρη σε μια χώρα και άκυρη σε μιαν άλλη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Ηνωμένο Βασίλειο, στο οποίο ισχύει από τον Μεσαίωνα το λεγόμενο Εθιμικό Δίκαιο (Common Law), βασιζόμενο στη υπάρχουσα νομολογία των επί μέρους δικαστηρίων. Στη χώρα μας και στην Ευρώπη γενικότερα, οι κανόνες του Αστικού και του Ποινικού Δικαίου, βασιζόμενοι στο Ρωμαϊκό Δίκαιο, συχνά έρχονται σε αντίθεση με τους κανόνες εκείνου.
Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο λεγόμενος Κανονικός Ελευθεροτεκτονισμός, που είναι και το σύστημα που κατά κύριο λόγο επικρατεί ανά τον κόσμο.
Καθώς μητέρα Μεγάλη Στοά του τελευταίου είναι η Ηνωμένη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας (ΗΜΣΤΑ), η πρώτη που ιδρύθηκε, το 1717, και η οποία αναγνωρίζει ως κανονικές τις Μεγάλες Στοές που αποδέχονται και εφαρμόζουν τις αρχές και τους κανόνες που εκείνη εθέσπισε και είναι φυσικά σύννομες κατά το δικαιικό σύστημα της χώρας εκείνης.
Πολλές όμως από τις αρχές αυτές γίνονται αβασάνιστα αποδεκτές από τις κανονικές Μεγάλες Στοές άλλων χωρών και ενσωματώνονται στα καταστατικά τους κείμενα, αν και έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με την κείμενη νομοθεσία της συγκεκριμένης χώρας.
Κατ’ εξοχή παράδειγμα κανόνα παραδεκτού από το Εθιμικό Δίκαιο, είναι τα αφορώντα τον Μέγα Διδάσκαλο και τις προνομίες του, που απορρέουν από τα λεγόμενα «Οριοθέσια», δηλ. την «προφορική παράδοση», που προέρχεται από τις βρετανικές συντεχνίες των Οικοδόμων του Μεσαίωνα.
Οι προνομίες αυτές, όπως π.χ. το δικαίωμα να καθιστά Τέκτονα «άμα τη προσβλέψει» (at sight) κατά την απόλυτη κρίση του καθώς και άλλες άκρως αντιδημοκρατικές είναι παραδεκτές κατά το Δίκαιο που ισχύει στη χώρα.
Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι υπάρχει και ένας ακόμη πιο ασύμβατος με το δικό μας Δίκαιο κανόνας που, υποτίθεται ότι αντισταθμίζει τις τυχόν αρνητικές συνέπειες του προηγούμενου και έχει ως εξής: «Σε περίπτωση κακής χρήσης των προνομιών υπό του Μεγάλου Διδασκάλου συγκροτείται ειδική επιτροπή, η οποία θεσπίζει ad hoc κανόνες για την επιβολή κυρώσεων. Όμως ουδείς λόγος υπάρχει να θεσπισθούν εκ προοιμίου τοιούτοι κανόνες δια κάτι που η αρχαία αδελφότης ουδένα έχει λόγο να πιστεύη ότι πρόκειται ποτέ να συμβή.»
Ανεξάρτητα από την άκρως ασαφή διατύπωση και το ουσιαστικά ανεφάρμοστό του (ο Μέγας Διδάσκαλος της ΗΜΣΤΑ είναι πρίγκηψ του βασιλικού αίματος και μάλιστα αρκετά ψηλά στη σειρά διαδοχής του θρόνου!), ο κανόνας αυτός επιβάλλει ποινή για πιθανά αδικήματα, χωρίς να υπάρχει προηγουμένως νόμος που να τα τιμωρεί.
Τούτο είναι απαράδεκτο για το δικό μας Δίκαιο, όπου ισχύει η αρχή του Ρωμαϊκού Δικαίου «Ουδεμία ποινή άνευ [προϋπάρχοντος] νόμου» (Nulla poena sine lege).
Πέρα όμως από την σχετικά ανώδυνη αυτή περίπτωση, υπάρχουν και άλλες, που η άκριτη αποδοχή κανόνων του Αγγλικού Τεκτονισμού, οδηγεί σε τραγικά αποτελέσματα, ερχόμενη σε κραυγαλέα αντίθεση με το Σύνταγμα και τους νόμους, τουλάχιστο στη χώρα μας.
Τέτοιος είναι ο θεμελιώδης συνταγματικός κανόνας των κανονικών Μεγάλων Στοών, που απαγορεύει στα μέλη του την οποιαδήποτε σχέση με τεκτονικά σώματα μη ανεγνωρισμένα από τις ίδιες, περιλαμβανομένης και της απλής επίσκεψης σε συνεδρία Στοάς.
Η απαγόρευση αυτή είναι παράνομη στη χώρα μας, όπου η απόλυτη ελευθερία του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη.
Ο ισχυρισμός ότι η υποχρέωση συμμόρφωσης από μέρους των μελών ανελήφθη επισήμως κατά την εισδοχή τους, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι η ανάληψη τέτοιας υποχρέωσης είναι άκυρη, καθώς είναι αντίθετη προς τον Νόμο.
Πέραν αυτού οι διοικήσεις των λεγομένων κανονικών Μεγάλων Στοών στην Ελλάδα, δηλ. οι εκάστοτε οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι, χρησιμοποιούν καταχρηστικά τον εν λόγω κανόνα, ορίζοντας αυθαίρετα ποιες τεκτονικές οργανώσεις είναι «άτακτες», συνήθως με βάση τις άκρως υποκειμενικές τους απόψεις[1].
Σημειώνεται ότι το καθεστώς παραβιάσεων του πολιτικού νόμου από τα εν λόγω τεκτονικά σώματα δεν σταματά μόνο στην αυθαίρετη εφαρμογή κανόνων Δικαίου άλλης χώρας.
Οι ίδιοι οι νόμοι της πολιτείας παραβιάζονται επί τακτικής βάσεως, μεταξύ πολλών άλλων, στην εσωτερική απονομή δικαιοσύνης.
Επιβολή ποινών ή και διαγραφές μελών χωρίς καν την τήρηση στοιχειωδών προσχημάτων, π.χ. χωρίς προηγούμενη κλήση σε απολογία, διαγραφές προ πολλού παραιτηθέντων μελών, ώστε αυτοί να στιγματισθούν εκ των υστέρων και να αποκλεισθεί κάθε περίπτωση επανόδου των κλπ. βρίσκονται στην ημερησία διάταξη.
Όσο για τα μέλη των εν λόγω σωμάτων που διαθέτουν αποθέματα ευαισθησίας, ίσως πρέπει να σκεφθούν πως η δική τους ανοχή επιτρέπει την ανάπτυξη τέτοιων νοσηρών φαινομένων, που διασύρουν ένα θεσμό που οι αιώνες σεβάστηκαν, κι ακόμη πώς, όταν η αυθαιρεσία πλήττει τον πλησίον τους, είναι καθαρά θέμα χρόνου να πλήξει και τους ίδιους.
ΣΤΕΦΑΝΟΣ Α. ΠΑΪΠΕΤΗΣ, ΠΜΔ
14.05.11
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου