Ηρθε ενας δαιμονισμένος μια φορα στο μοναστήρι και τον δέχτηκαν οι πατέρες, ειδαν οτι ηταν καλο παιδί, τον εκαναν μοναχό. Το δαιμόνιο υπηρχε πάντα δὲν εφευγε. Μια φορα γινόταν μία αγρυπνία και εβλεπε οτι οταν ηταν μέσα στην Εκκλησία χάζευε, τί κάνει ο ενας τί κάνει ο αλλος, πως ψέλνει ο αλλος και λέει: “γιὰ στάσου, τώρα προσεύχομαι η χαζεύω;” καὶ βγαίνει εξω. Κάθεται σὲ ενα βραχάκι και αρχίζει, “Κύριε Ἰησου Χριστέ, ελέησον μέ, Κύριε Ἰησου Χριστέ, ελέησον μὲ” και τον πιάνει τὸ δαιμόνιο, ανοίγει το στόμα του, η γλώσσα ακίνητη καὶ να βγαίνει μια φωνη απο μέσα πού ακουγόταν ως την θάλασσα κάτω.
Σκάσε πανάθεμα σὲ αυτο το ονομα, γιατί λὲς αυτὸ το ονομα, γιατί ρε βγηκες απὸ την Εκκλησία, τί καλόγερος εισαι εσύ, πήγαινε μέσα ψάλλε ὅπως οι αλλοι, πήγαινε νὰ διαβάσεις κανενὰ ψαλτήρι”. Να εισαι μέσα στὴν Ἐκκλησία αρκει το μυαλο να χαζεύει, του φτάνει του διαβόλου.
“Γιατί λὲς αυτο το ονομα” τού ειπε ο διάβολος, μα δὲν σας βάζει σε περιέργεια; Ὅ,τι αισχρό βγαίνει, εναντίον του Χριστου βγαίνουν καὶ του Σταυρου και της Εκκλησίας Του.....
Ξέρετε κανένα να βρίζει τον Γιαχβὲ τον Ιεχωβά; Δεν σας κάνει εντύπωση; Γιατί ολοι ἔχουνε λυσσάξει εναντίον του Χριστου ;
Γιατί μόνον Εκεινος ενοχλει τον διάβολο, κανένας αλλος. Σκεφθητε λιγάκι, λέμε “Κύριε Ιησου Χριστέ, ἐλέησε μὲ” καὶ γίνεται μπάχαλο, λέμε π.χ. “βούδδα ελέησε με” καὶ δὲν τρέχει τίποτα.
Καταλαβαίνουμε απο αυτὸ που ειναι η δύναμη, Ποιος εχει την δύναμη. Λοιπον θα ειμαστε με τον Θεο και σς χτυπιέται ο διάβολος κάτω σαν χταπόδι, δεν θα του περάσει, το εχει χάσει τὸ παιχνίδι, απλος θέλει παρέα εκει πού ειναι, μην μας πιάνει κορόϊδα, μην μας πιάνει στὸν υπνο. Ξυπνηστε! “Κύριε Ιησου Χριστέ, ἐλέησε μὲ” μιὰ φορά, “ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ ” εκατο φορες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου